Sód eksploduje w wodzie. Chlor to gaz trujący. Połącz je, a otrzymasz sól kuchenną, stabilny kryształ, którym posypujesz frytki. Różnica polega na wiązaniu jonowym, czyli przyciąganiu elektrostatycznym między jonami o przeciwnym ładunku. Sód oddaje elektron chlorowi. Sód staje się dodatnim kationem. Chlor staje się ujemnym anionem. Przeciwieństwa się przyciągają, a sieć krystaliczna jest spójna.

Wiązania jonowe tworzą się między metalami i niemetalami, zazwyczaj przy dużej różnicy elektroujemności. Metal łatwo traci elektrony. Niemetal chętnie je pozyskuje. Powstałe jony układają się w powtarzalną trójwymiarową sieć, a nie w dyskretne pary. Każdy kation jest otoczony anionami, a każdy anion – kationami. Energia sieci, czyli energia uwalniana podczas łączenia się jonów, decyduje o sile wiązania.

Właściwości wynikają ze struktury. Związki jonowe mają wysokie temperatury topnienia i wrzenia, ponieważ ich sieć krystaliczna jest mocna. Są twarde i kruche, ponieważ przesuwanie warstw powoduje zbliżanie się ładunków o jednakowych właściwościach, co powoduje odpychanie i pękanie. Rozpuszczają się w wodzie, gdzie polarny rozpuszczalnik rozdziela jony. Przewodzą prąd elektryczny zarówno w stanie stopionym, jak i rozpuszczonym, ponieważ jony mogą się swobodnie poruszać.