Natrium explodeert in water. Chloor is een giftig gas. Combineer ze en je krijgt keukenzout, een stabiel kristal dat je over friet strooit. Het verschil zit hem in de ionbinding, de elektrostatische aantrekking tussen tegengesteld geladen ionen. Natrium doneert een elektron aan chloor. Natrium wordt een positief kation. Chloor wordt een negatief anion. Tegengestelden trekken elkaar aan en het kristalrooster blijft bij elkaar.

Ionische bindingen ontstaan ​​tussen metalen en niet-metalen, meestal wanneer het verschil in elektronegativiteit groot is. Het metaal verliest gemakkelijk elektronen, terwijl het niet-metaal ze gretig opneemt. De resulterende ionen rangschikken zich in een herhalend driedimensionaal rooster, niet in afzonderlijke paren. Elk kation wordt omringd door anionen en elk anion door kationen. De roosterenergie, de energie die vrijkomt wanneer de ionen samenkomen, bepaalt hoe sterk de binding is.

Eigenschappen vloeien voort uit de structuur. Ionische verbindingen hebben hoge smelt- en kookpunten omdat het kristalrooster sterk is. Ze zijn hard en bros omdat het verschuiven van de lagen gelijke ladingen samenbrengt, wat afstoting en breuk veroorzaakt. Ze lossen op in water, waar het polaire oplosmiddel de ionen uit elkaar trekt. En ze geleiden elektriciteit, zowel in gesmolten als opgeloste toestand, omdat de ionen vrij kunnen bewegen.