Reakcja chemiczna w zlewce albo uwalnia, albo pochłania ciepło. Zawartość ciepła układu przy stałym ciśnieniu nazywana jest entalpią i oznaczana literą H. Jest to funkcja stanu, co oznacza, że ​​zależy tylko od aktualnego stanu układu, a nie od drogi do niego. Zmiana entalpii, delta H, to ciepło pochłonięte lub uwolnione podczas reakcji przy stałym ciśnieniu. Ujemna delta H oznacza, że ​​reakcja jest egzotermiczna. Dodatnia delta H oznacza, że ​​reakcja jest endotermiczna.

Entalpię mierzy się w dżulach lub kilodżulach na mol. Zazwyczaj podaje się ją jako standardową zmianę entalpii, delta H°, mierzoną w warunkach standardowych: przy ciśnieniu 1 atmosfery i określonej temperaturze, zazwyczaj 298 kelwinów. Standardowa entalpia tworzenia to zmiana entalpii, jaka zachodzi, gdy jeden mol związku chemicznego powstaje z jego pierwiastków w stanie standardowym. Jest ona definiowana jako zero dla pierwiastków w stanie standardowym.

Zmiany entalpii można obliczyć za pomocą prawa Hessa, które głosi, że całkowita zmiana entalpii reakcji jest sumą zmian entalpii dla każdego etapu, niezależnie od ścieżki. Pozwala to chemikom obliczyć zmiany entalpii dla reakcji, które trudno zmierzyć bezpośrednio. Do oszacowania zmian entalpii można również wykorzystać energie wiązań, choć wartości te są uśrednione i mniej dokładne.

Entalpia jest kluczowa dla termochemii. Określa, czy reakcja jest egzotermiczna, czy endotermiczna, ile ciepła jest uwalniane lub absorbowane oraz ile energii jest dostępnej do wykonania pracy. Jest wykorzystywana w przemyśle do projektowania reaktorów, optymalizacji efektywności paliwowej i zarządzania wymianą ciepła.