Filiżanka kawy może być słaba lub mocna. To właśnie stężenie: ilość substancji rozpuszczonej w danej objętości roztworu. Stężony roztwór zawiera dużo substancji rozpuszczonej. Rozcieńczony roztwór zawiera jej niewiele. Stężenie jest zazwyczaj wyrażane w molowości, czyli w molach substancji rozpuszczonej na litr roztworu. Można je również wyrazić w procentach masowych, częściach na milion lub molalności. Jednostka zależy od kontekstu.

Stężenie ma znaczenie, ponieważ od niego zależą reakcje. Szybkość reakcji często wzrasta wraz ze stężeniem, ponieważ zderza się więcej cząsteczek. Położenia równowagi zmieniają się wraz ze zmianami stężenia. Układy biologiczne są wrażliwe na stężenie. Enzymy działają najlepiej przy określonych stężeniach substratów. Komórki utrzymują gradienty jonów przez błony komórkowe. Organizm człowieka reguluje poziom glukozy we krwi, poziom elektrolitów i stężenie tlenu w wąskich zakresach.

Stężenie mierzy się na kilka sposobów. Spektrofotometr mierzy ilość światła absorbowanego przez roztwór, co ma związek ze stężeniem. Miareczkowanie wykorzystuje znane stężenie do określenia stężenia nieznanego. Elektrody mierzą stężenie jonów bezpośrednio. Każda metoda ma określony zakres i precyzję. Wybór odpowiedniej metody zależy od substancji i wymaganej dokładności.

Rozcieńczanie to proces obniżania stężenia poprzez dodanie rozpuszczalnika. Równanie rozcieńczania, M1V1 = M2V2, wiąże początkowe i końcowe stężenie oraz objętość. Jest ono stosowane w laboratoriach do przygotowywania roztworów o pożądanym stężeniu z roztworów podstawowych.