Een kop koffie kan slap of sterk zijn. Dat is de concentratie: de hoeveelheid opgeloste stof in een bepaalde hoeveelheid oplossing. Een geconcentreerde oplossing bevat veel opgeloste stof. Een verdunde oplossing bevat weinig. Concentratie wordt meestal uitgedrukt in molariteit, mol opgeloste stof per liter oplossing. Het kan ook worden uitgedrukt in massaprocenten, delen per miljoen of molaliteit. De eenheid hangt af van de context.

Concentratie is belangrijk omdat reacties ervan afhankelijk zijn. De reactiesnelheid neemt vaak toe met de concentratie, omdat er meer deeltjes botsen. Evenwichtsposities verschuiven met concentratieveranderingen. Biologische systemen zijn gevoelig voor concentratie. Enzymen werken het best bij specifieke substraatconcentraties. Cellen handhaven ionengradiënten over membranen. Het menselijk lichaam reguleert de bloedglucose, elektrolytenwaarden en zuurstofconcentratie binnen nauwe grenzen.

Concentratie kan op verschillende manieren worden gemeten. Een spectrofotometer meet hoeveel licht een oplossing absorbeert, wat verband houdt met de concentratie. Bij titratie wordt een bekende concentratie gebruikt om een ​​onbekende concentratie te bepalen. Elektroden meten de ionenconcentratie rechtstreeks. Elke methode heeft een bepaald meetbereik en een bepaalde nauwkeurigheid. De keuze voor de juiste methode hangt af van de stof en de vereiste precisie.

Verdunning is het proces waarbij de concentratie wordt verlaagd door toevoeging van een oplosmiddel. De verdunningsvergelijking, M1V1 = M2V2, relateert de begin- en eindconcentraties en volumes. Deze vergelijking wordt in laboratoria gebruikt om oplossingen met de gewenste concentratie te bereiden uit stamoplossingen.