Płatności zbliżeniowe pozwalają płacić poprzez zbliżenie karty lub telefonu do czytnika. Wykorzystują komunikację bliskiego zasięgu (NFC), czyli technologię bezprzewodową krótkiego zasięgu. Karta lub urządzenie oraz czytnik wymieniają zaszyfrowane dane, gdy znajdują się w odległości kilku centymetrów. Transakcja trwa sekundę lub dwie. Bez przeciągania, wkładania i składania podpisu przy małych kwotach.

Technologia ta istnieje od dziesięcioleci, ale nabrała rozpędu wraz z wprowadzeniem Apple Pay w 2014 roku. Później pojawiły się Google Pay, Samsung Pay i karty zbliżeniowe. Pandemia COVID-19 przyspieszyła adopcję, ponieważ ludzie unikali dotykania powierzchni. Według danych Visa, w 2023 roku płatności zbliżeniowe stanowiły ponad połowę wszystkich transakcji kartami w Stanach Zjednoczonych.

Płatności zbliżeniowe są bezpieczne. Każda transakcja generuje unikalny kod, dzięki czemu skradzionego numeru karty nie można ponownie użyć. Karta nigdy nie opuszcza dłoni klienta, co zmniejsza ryzyko skimmingu. W przypadku transakcji powyżej określonej kwoty, zazwyczaj od 100 do 200 dolarów, terminal może wymagać podania kodu PIN lub podpisu. Ogranicza to szkody w przypadku zgubienia karty.

Płatności zbliżeniowe są obecnie standardem w transporcie publicznym, automatach vendingowych i terminalach POS. Są szybsze niż gotówka i wygodniejsze niż chip i PIN. Głównym ograniczeniem jest czytnik. Nie każdy sprzedawca go posiada. Kierunek jest jednak jasny: zbliżeniowe zastępuje wkładanie i przeciąganie.