Zakrycie ma miejsce, gdy jedno ciało niebieskie przechodzi przed drugim, zasłaniając je. Słowo to pochodzi od łacińskiego słowa „occultare”, oznaczającego „ukrywać”. Jest to ta sama geometria co zaćmienie Słońca, ale termin ten jest zazwyczaj zarezerwowany dla zdarzeń z udziałem gwiazd, asteroid lub planet, a nie Słońca.

Zakrycia są przydatne z naukowego punktu widzenia. Gdy asteroida przechodzi przed gwiazdą, astronomowie mogą określić czas jej zniknięcia z wielu miejsc. Czas trwania zniknięcia ujawnia rozmiar i kształt asteroidy. Jeśli asteroida ma księżyc, może on również zasłonić gwiazdę, ujawniając jej istnienie. Właśnie tyle małych ciał niebieskich zostało zmierzonych.

Zakrycia planetarne są również cenne. Kiedy Pluton zakrywa gwiazdę, sposób, w jaki światło gwiazdy przygasa i rozjaśnia się, ujawnia strukturę atmosfery Plutona. Kiedy układ pierścieni zakrywa gwiazdę, wzór przyciemnienia ukazuje gęstość i przerwy między pierścieniami. Voyager wykorzystał tę technikę w przypadku Neptuna i Urana.

Najsłynniejsze zakrycie w historii nie miało wówczas jeszcze takiej nazwy. Zaćmienie Słońca w 1919 roku, kiedy Księżyc zakrył Słońce, pozwoliło Arthurowi Eddingtonowi zmierzyć odchylenie światła gwiazd pod wpływem grawitacji Słońca, potwierdzając ogólną teorię względności.