Een occultatie vindt plaats wanneer een hemellichaam voor een ander hemellichaam langs beweegt en het aan het zicht onttrekt. Het woord komt van het Latijnse occultare, wat 'verbergen' betekent. De geometrie is vergelijkbaar met die van een zonsverduistering, maar de term wordt meestal gebruikt voor gebeurtenissen waarbij sterren, asteroïden of planeten betrokken zijn in plaats van de zon.

Verduisteringen zijn wetenschappelijk nuttig. Wanneer een asteroïde voor een ster langs beweegt, kunnen astronomen de tijd meten waarop de ster vanaf verschillende locaties niet meer zichtbaar is. De duur van deze verdwijning onthult de grootte en vorm van de asteroïde. Als de asteroïde een maan heeft, kan de maan de ster ook verduisteren, waardoor het bestaan ​​ervan wordt onthuld. Op deze manier zijn al veel kleine hemellichamen opgemeten.

Planetaire occultaties zijn ook waardevol. Wanneer Pluto een ster verduistert, onthult de manier waarop het sterlicht dimt en oplicht de structuur van Pluto's atmosfeer. Wanneer een ringenstelsel een ster verduistert, laat het patroon van de verduistering de dichtheid en de openingen in de ringen zien. Voyager gebruikte deze techniek bij Neptunus en Uranus.

De beroemdste occultatie uit de geschiedenis werd destijds niet zo genoemd. De zonsverduistering van 1919, waarbij de maan de zon bedekte, stelde Arthur Eddington in staat de afbuiging van sterlicht door de zwaartekracht van de zon te meten, waarmee hij de algemene relativiteitstheorie bevestigde.