Obserwacja uczestnicząca to metoda, w której badacz włącza się w codzienne życie, jednocześnie je obserwując. Nie ogranicza się do obserwacji z dystansu. Sadzisz, gotujesz, tkasz, łowisz ryby, uczestniczysz w ceremoniach i uczestniczysz w dyskusjach. Stajesz się osobą znaną, a ludzie zaczynają zachowywać się tak, jak zwykle. Metodę tę sformalizował Bronisław Malinowski na Wyspach Trobrianda podczas I wojny światowej, choć wcześniejsi badacze stosowali podobne podejścia.

Napięcie jest wpisane w nazwę. Uczestniczysz, co oznacza, że ​​wpływasz na to, co się dzieje. Obserwujesz, co oznacza, że ​​zachowujesz pewien dystans. Zarządzanie tą podwójną rolą to sztuka pracy terenowej. Niektórzy antropolodzy przyjmują role zgodne z lokalnymi oczekiwaniami: studenta, gościa, adoptowanego krewnego. Inni pozostają wyraźnie obcy. Żadna ze stanowisk nie jest neutralna. To, czego się nauczysz, zależy od tego, gdzie stoisz.

Na czym to polega

• Długoterminowy pobyt we wspólnocie.
• Nauka lokalnego języka.
• Udział w codziennych zadaniach i rytuałach.
• Codzienne sporządzanie szczegółowych notatek terenowych.

Obserwacja uczestnicząca dostarcza wiedzy, której nie da się uzyskać za pomocą ankiet i wywiadów. Pokazuje, co ludzie robią, a nie tylko to, co deklarują.