Monokultura to praktyka uprawy jednej rośliny na dużym obszarze, sezon po sezonie lub w jednym, ciągłym bloku. Tysiąc hektarów kukurydzy w stanie Iowa to monokultura, podobnie jak trawnik na polu golfowym czy plantacja sosen.

To podejście ma wyraźne zalety w dużej skali. Pojedynczą uprawę można zasadzić, opryskać i zebrać za pomocą tych samych maszyn i według tego samego harmonogramu. Upraszcza to podejmowanie decyzji, obniża koszty i przyczyniło się do wzrostu plonów w ubiegłym stuleciu. Większość światowej pszenicy, ryżu, kukurydzy i soi pochodzi z systemów monokulturowych.

Koszty

• Szkodniki i choroby rozwijają się, gdy stale obecny jest ten sam żywiciel
• Składniki odżywcze w glebie wyczerpują się nierównomiernie bez rotacji
• Różnorodność biologiczna gwałtownie spada nad i pod ziemią
• Wstrząsy pogodowe dotknęły wszystkie uprawy jednocześnie

Plantatorzy stawiają opór, stosując płodozmian, odmiany odporne i ukierunkowane pestycydy. Jednak fundamentalna słabość pozostaje. Pojedyncza burza gradowa lub nowy patogen może pochłonąć cały sezon w monokulturze, co nie miałoby miejsca w zróżnicowanym systemie.