Ul to miejsce, w którym żyje kolonia pszczół miodnych. Dzikie kolonie gniazdują w dziuplach drzew, szczelinach skalnych lub wnękach w ścianach. Ule domowe to skrzynki zbudowane tak, aby można je było otwierać, sprawdzać i zbierać pszczoły bez niszczenia kolonii.

Tradycyjne ule, takie jak plecione ule i gliniane cylindry, zmuszały pszczelarzy do zabijania pszczół, aby zdobyć miód. Ul z ruchomą ramką, opatentowany przez Lorenzo Langstrotha w 1852 roku, zmienił tę sytuację. Ramki wiszą z precyzyjnie wyciętą szczeliną, tzw. przestrzenią dla pszczół, którą pszczoły pozostawiają otwartą, zamiast wypełniać ją propolisem. Pszczelarz może wyjąć ramkę, sprawdzić, czy nie ma choroby, i wsunąć ją z powrotem z minimalnym naruszeniem.

Części współczesnego ula

• Płyta dolna i reduktor wejściowy
• Komora lęgowa, w której składa jaja królowa
• Nadstawki do przechowywania miodu, ułożone na sobie
• Ramki z węzą woskową, którą pszczoły wyciągają

Wewnątrz robotnice utrzymują czerw w temperaturze około 35°C, wachlując go latem i tworząc skupiska zimą. Silna kolonia może pomieścić 60 000 pszczół w szczycie sezonu i wyprodukować 30 kilogramów nadwyżki miodu w dobrym roku.