Bloeiende planten die volledig ondergedompeld in ondiep zeewater leven, worden zeegrassen genoemd. Ze vormen weiden in kustgebieden over de hele wereld, geworteld in zachte sedimenten en halen energie uit het zonlicht dat doordringt in het heldere, ondiepe water.

Zeegrasvelden stabiliseren sedimenten, verbeteren de waterhelderheid, slaan koolstof op in hun bodem en bieden een kraamkamerhabitat voor commercieel belangrijke vissen en ongewervelde dieren. Ze dienen ook als voedsel voor zeeschildpadden, zeekoeien, doejongs en tal van kleinere grazers. Omdat ze een goede waterkwaliteit en voldoende licht nodig hebben, zijn zeegrassen gevoelige indicatoren voor de gezondheid van kustecosystemen.

Bedreigingen zijn onder andere nutriëntenvervuiling die algengroei stimuleert en de lichtinval vermindert, fysieke verstoring door baggerwerkzaamheden en ankers, en stijgende temperaturen. Herstelprojecten omvatten het verplanten van zeegras en het verbeteren van de lokale waterkwaliteit, met wisselende maar wel verbeterende succespercentages. Het beschermen van bestaande zeegrasvelden is over het algemeen effectiever dan pogingen om ze te herstellen na verlies.

Een enkele hectare gezond zeegras kan tienduizenden vissen herbergen en eeuwenlang koolstof opslaan.