De oceaanbodem beslaat meer dan 70 procent van het vaste aardoppervlak. Deze bestaat uit continentale plateaus en hellingen, abyssale vlakten, mid-oceanische ruggen, onderzeese bergen, troggen en diverse sedimentaire en vulkanische structuren.

De zeebodem vormt het raakvlak tussen de oceaan en de vaste aarde. Sedimenten hopen zich op, de aardkorst wordt gevormd en afgebroken, en hydrothermale vloeistoffen wisselen warmte en chemicaliën uit. Biologische gemeenschappen variëren van schaarse fauna in de diepzee tot dichte gemeenschappen rond hydrothermale bronnen en koraaltuinen in de diepzee. Licht is afwezig onder een paar honderd meter, waardoor de meeste ecosystemen op de zeebodem afhankelijk zijn van organisch materiaal dat van bovenaf naar beneden zinkt of van chemische energie.

Het in kaart brengen van de zeebodem is versneld door multibeam-sonar en autonome voertuigen, maar grote gebieden blijven slecht in kaart gebracht. De belangstelling voor grondstoffen op de zeebodem – mineralen, koolwaterstoffen, genetisch materiaal – groeit, wat vragen oproept over milieubeheer en internationaal bestuur. De zeebodem is zowel een wetenschappelijk grensgebied als een opkomend terrein voor menselijke activiteiten.

• Bodemoppervlak van de oceaan
• Omvat vlaktes, heuvelruggen, troggen en onderzeese bergen.
• Gastheer voor diverse geologische en biologische processen
• Nog steeds onvolledig in kaart gebracht