Leren is een relatief permanente verandering in gedrag of kennis die voortkomt uit ervaring. Het is het proces waarmee organismen zich kunnen aanpassen aan de wetmatigheden van hun omgeving.

Psychologen onderscheiden verschillende vormen van leren. Klassieke conditionering koppelt stimuli die samen voorkomen aan elkaar. Operante conditionering koppelt handelingen aan hun gevolgen. Observationeel leren stelt individuen in staat nieuw gedrag aan te leren door anderen te observeren. Cognitieve vormen van leren omvatten de vorming van cognitieve kaarten, inzicht en het verwerven van concepten en regels. Niet elke gedragsverandering telt als leren; rijping, vermoeidheid en tijdelijke verschuivingen in motivatie worden uitgesloten vanwege de eis van relatieve permanentie en een ervaringsgerichte oorsprong.

Leren kan worden gemeten aan de hand van prestatieverbetering, het vermogen om vaardigheden toe te passen in nieuwe situaties en veranderingen in het zenuwstelsel die gepaard gaan met de gedragsverandering. Het vindt gedurende het hele leven plaats, hoewel de plasticiteit voor bepaalde vaardigheden groter is in de vroege ontwikkelingsfase. De studie van leren verbindt psychologie met neurowetenschappen, onderwijs en kunstmatige intelligentie.

Ervaring laat sporen na. Wanneer die sporen het gedrag of de kennis van een organisme veranderen, is er sprake van leren.