's Nachts koelen de grond en objecten in de buurt vaak sneller af dan de lucht. Wanneer hun temperatuur tot het dauwpunt daalt, condenseert waterdamp rechtstreeks op die oppervlakken in de vorm van vloeibare druppeltjes. Dat is dauw.

Een heldere hemel en een lichte wind bevorderen de dauwvorming omdat ze maximale afkoeling door straling mogelijk maken. Gras, autodaken en spinnenwebben vangen de druppels op, die in het eerste ochtendlicht glinsteren. Zodra de zon opkomt en de temperatuur stijgt, verdampt de dauw weer in de lucht.

Dauw levert een kleine maar nuttige hoeveelheid vocht in droge gebieden. Het kan ook oppervlakken voldoende bevochtigen om het zicht in de vroege ochtend te beïnvloeden of wegen licht glad te maken. Het proces is puur lokaal en heeft niets te maken met wolken of neerslag uit hogere luchtlagen.

Het meten van het dauwpunt helpt voorspellen of er op een bepaalde nacht dauw zal ontstaan.