Vanaf de veertiende eeuw richtten kunstenaars en geleerden in Italiaanse steden en later in heel Europa zich met hernieuwde intensiteit op de klassieke oudheid. De Renaissance was een culturele en intellectuele beweging die gekenmerkt werd door humanisme, artistieke vernieuwing en een zelfverzekerde omgang met de materiële wereld.

De schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur bereikten een nieuw niveau van naturalisme en technische meesterlijkheid. Het humanistische onderwijs legde de nadruk op klassieke talen en moraalfilosofie. Wetenschappelijke observatie en politiek denken bloeiden eveneens op in hetzelfde milieu. De beweging viel samen met de herontdekking van antieke teksten, de uitvinding van de boekdruk en de eerste overzeese reizen.

Latere historici discussieerden over hoe scherp de breuk met de Middeleeuwen werkelijk was. Regionale renaissances verschilden in timing en nadruk. De periode liet niettemin een blijvend ideaal na van gecultiveerde individualiteit en artistieke uitmuntendheid dat eeuwenlang het Europese zelfbeeld vormgaf.

• Culturele beweging die in de 14e eeuw in Italië ontstond.
• Benadrukte klassieke geleerdheid en artistiek naturalisme.
• Verspreid over Europa met lokale variaties.
• Verbonden met humanisme, boekdrukkunst en ontdekkingsreizen.