Een beleggingsfonds bundelt geld van vele beleggers om een ​​gediversifieerde portefeuille van aandelen, obligaties of andere activa aan te kopen. Een professionele fondsbeheerder beslist wat er gekocht en verkocht wordt. Beleggers bezitten aandelen in het fonds, niet de onderliggende effecten. De waarde van het fonds, de zogenaamde netto-activa waarde, wordt aan het einde van elke handelsdag berekend.

Beleggingsfondsen zijn er in twee hoofdsoorten. Actief beheerde fondsen proberen de markt te verslaan. Beheerders doen onderzoek naar bedrijven, selecteren aandelen en passen de portefeuille aan. Ze rekenen hogere kosten, vaak 0,5 tot 2 procent per jaar. Indexfondsen volgen een marktindex en rekenen veel minder, soms minder dan 0,05 procent. Op de lange termijn presteren de meeste actief beheerde fondsen na aftrek van kosten minder goed dan hun benchmark.

Beleggingsfondsen bieden directe diversificatie en professioneel beheer. Ze zijn gemakkelijk te kopen via pensioenrekeningen en brokers. Ze hebben echter ook nadelen. Kosten drukken op het rendement. Actieve beheerders handelen soms te veel, wat belastbare winsten oplevert. Sommige fondsen rekenen verkoopkosten, dit zijn commissies die betaald worden bij aankoop of verkoop. Fondsen zonder verkoopkosten (no-load fondsen) vermijden deze kosten. Beleggers moeten de kostenratio's, de prestaties uit het verleden en de fiscale efficiëntie vergelijken voordat ze een fonds kiezen. De goedkoopste optie is vaak de beste.

Veelvoorkomende typen

• Aandelenfondsen
• Obligatiefondsen
• Geldmarktfondsen
• Evenwichtige fondsen
• Indexbeleggingsfondsen