Het voldoen aan de huidige behoeften zonder het vermogen van toekomstige generaties om in hun behoeften te voorzien in gevaar te brengen, is de kern van duurzaamheid. In het bedrijfsleven is het concept uitgebreid met milieubeheer, maatschappelijke verantwoordelijkheid en economische levensvatbaarheid – soms ook wel de triple bottom line genoemd. De praktijken variëren van het verminderen van uitstoot en afval tot het garanderen van eerlijke arbeidsomstandigheden en het investeren in de veerkracht van de gemeenschap.

Bedrijven streven naar duurzaamheid om ethische redenen, voor risicobeheer, voor hun merkreputatie en, in toenemende mate, omdat klanten, werknemers en investeerders erom vragen. Meetkaders en rapportagestandaarden zijn in aantal toegenomen, maar de vergelijkbaarheid blijft gebrekkig. Echte integratie in strategie en bedrijfsvoering is lastiger dan het publiceren van een gelikt rapport.

Duurzaamheid is geen vaststaand einddoel, maar een continu proces van verbetering en aanpassing. Afwegingen zijn onvermijdelijk; niet elke milieuvriendelijke optie is direct economisch voordelig. Organisaties die duurzaamheid zien als een bron van innovatie in plaats van alleen als een beperking, ontdekken vaak gaandeweg efficiëntieverbeteringen en nieuwe marktkansen.