Bij een kraanopname beweegt de camera door de lucht. De camera is gemonteerd op een grote, mechanische arm, een zogenaamde kraan of jib. Deze arm kan omhoog, omlaag, zwenken en draaien, waardoor de opname een vloeiende, meeslepende beweging krijgt. De kraan kan de camera hoog boven een scène tillen en vervolgens naar ooghoogte laten zakken. Hij kan een personage door een kamer volgen of een uitgestrekt landschap in beeld brengen. Het is een van de meest dramatische technieken in de cinematografie.

De kraanopname wordt vaak gebruikt voor overzichtsshots, onthullingen en slotscènes. In Gone with the Wind rijst een kraan boven een treinstation vol gewonde soldaten uit, waarmee de omvang van de slachting duidelijk wordt. In Touch of Evil is de openingsscène een lange kraanopname die een auto volgt door een grensstad. In The Shawshank Redemption rijst een kraan boven de gevangenis binnenplaats terwijl Andy zijn armen in de regen omhoog heft. De kraanopname kan prachtig zijn, maar moet wel het verhaal dienen. Een kraanopname die de aandacht te veel op zichzelf vestigt, kan de kijker uit de film halen.

Kraanwagens zijn er in vele maten. Een kleine jibkraan kan door één persoon worden bediend. Een grote Technocrane kan tientallen meters uitschuiven en met hoge snelheid bewegen. De opname vereist planning, repetitie en coördinatie. De cameraman, de kraanmachinist en de regisseur moeten samenwerken. Als het lukt, is de kraanopname onvergetelijk.