Literatura faktu to proza ​​oparta na faktach, prawdziwych wydarzeniach i postaciach. Obejmuje historię, biografie, wspomnienia, eseje, artykuły dziennikarskie oraz wiele form argumentacji i wyjaśnień.

W przeciwieństwie do fikcji, literatura faktu głosi, że istnieje wartość prawdziwościowa, którą można zweryfikować na podstawie dowodów. To twierdzenie nie wyklucza interpretacji, selekcji ani kunsztu literackiego; najlepsza literatura faktu jest kształtowana z taką samą dbałością, jak każda powieść. Autor literatury faktu ponosi odpowiedzialność za to, co się wydarzyło, ale nadal musi decydować, które fakty mają znaczenie, jak je uporządkować i co oznaczają. Granice fikcji bywają niekiedy zacierane przez techniki scenografii i rekonstrukcji dialogu, ale nadrzędną intencją pozostaje fakt.

Literatura faktu służy informowaniu, perswazji i utrwalaniu doświadczeń. Czytelnicy sięgają po nią po wiedzę, argumentację i po kontekst życia i wydarzeń, które rzeczywiście miały miejsce. Standardy dokładności i rzetelności obowiązują w sposób, w jaki nie obowiązują w literaturze pięknej, dlatego naruszenia tych standardów spotykają się ze szczególną krytyką.

Teksty, które same w sobie stanowią sprawozdanie z rzeczywistości, a nie są wymysłem, są literaturą faktu.