Narzędzia mustierskie należą do przemysłu kamieniarskiego kojarzonego z neandertalczykami. Nazwa pochodzi od Le Moustier, schroniska skalnego w południowo-zachodniej Francji, gdzie po raz pierwszy odkryto te narzędzia. Przemysł ten datuje się na około 160 000–40 000 lat temu i jest rozpowszechniony w Europie, na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. Jego cechą charakterystyczną jest technika preparowanego rdzenia, zwana również levalois. Kuciarz formuje rdzeń z wyprzedzeniem, tak aby jednym, dobrze kontrolowanym uderzeniem odłupał odłupek o ustalonym rozmiarze i kształcie.

Narzędzia mustierskie obejmują skrobaki, ostrza i ząbki. Wiele z nich służyło do obróbki skór, krojenia mięsa i kształtowania drewna. Analiza mikroskopowa śladów zużycia pokazuje, że niektóre narzędzia służyły wielu celom i były wielokrotnie ostrzone. Neandertalczycy również wytwarzali narzędzia z kości i poroża, choć rzadziej niż późniejsi współcześni ludzie. Mustierska tradycja nie jest jednolitą tradycją. Odmiany regionalne różnią się proporcjami narzędzi, co sugeruje lokalne adaptacje i być może upodobania kulturowe.

Kluczowe punkty

• Technologia rdzenia przygotowanego (Levallois).
• W zestawie narzędzi dominują skrobaki i groty.
• Analiza zużycia ujawnia, że ​​stosowano go na skórach i drewnie.
• Warianty regionalne odzwierciedlają warunki lokalne.

Narzędzia te zostały wykonane przez ludzi, którzy chowali swoich zmarłych, używali ognia i polowali na grubą zwierzynę. Nie były to prymitywne imitacje współczesnej technologii ludzkiej.