Bir kişi, övgü, dilek, şükran veya itiraf sözleriyle ilahi olana seslenir. Bu seslenme duadır. En yaygın ve kişisel dini eylemdir.

Dua, resmi ve ayinsel olabileceği gibi, kendiliğinden ve özel de olabilir. Duruşlar arasında diz çökmek, ayakta durmak, secde etmek ve oturmak yer alır. Bazı gelenekler belirli metinlere önem verirken, diğerleri özgür ifadeyi teşvik eder. Başkaları için şefaat, ağıt ve sessiz tefekkür de bu kapsamdadır. İlahi varlığın duyduğuna ve cevap verdiğine olan inanç, bu uygulamanın temelini oluşturur.

Düzenli duanın psikolojik faydaları belgelenmiştir, ancak dindarlar bunu öncelikle bir teknikten ziyade bir ilişki biçimi olarak değerlendirirler. Kurak dönemler ve cevapsız dualar azmi sınar. Topluluklar çocuklara dua etmeyi öğretir ve ölmekte olanları dua ile kuşatır. Duada insan ve aşkın arasındaki sınır geçici olarak geçirgen hale gelir.

En basit dua bile, benliğin ötesine geçme eylemidir.