Iemand richt zich tot het goddelijke met woorden van lof, smeekbede, dankzegging of bekentenis. Die wending is gebed. Het is de meest wijdverspreide en persoonlijke religieuze handeling.

Gebed kan formeel en liturgisch zijn, of spontaan en persoonlijk. Houdingen variëren van knielen en staan ​​tot vooroverbuigen en zitten. Sommige tradities leggen de nadruk op vaste teksten; andere moedigen vrije expressie aan. Voorbede voor anderen, rouwklacht en stille contemplatie vallen allemaal binnen dit spectrum. Het geloof dat het goddelijke hoort en antwoordt, vormt de basis van de praktijk.

De psychologische voordelen van regelmatig bidden zijn bewezen, maar religieuze beoefenaars hechten er vooral waarde aan vanwege de relatie die het met zich meebrengt, en niet zozeer vanwege de techniek. Perioden van droogte en onbeantwoorde gebeden stellen het doorzettingsvermogen op de proef. Gemeenschappen leren kinderen bidden en omringen stervenden met gebed. In het gebed vervaagt de grens tussen het menselijke en het transcendente tijdelijk.

Zelfs het eenvoudigste gebed is een daad van zelfoverstijging.