Człowiek zwraca się do Boga słowami uwielbienia, prośby, dziękczynienia lub wyznania. To właśnie modlitwa jest najbardziej rozpowszechnionym i osobistym aktem religijnym.

Modlitwa może być formalna i liturgiczna lub spontaniczna i prywatna. Do praktyk należą: klęczenie, stanie, pokłon i siedzenie. Niektóre tradycje kładą nacisk na ustalone teksty; inne zachęcają do swobodnej ekspresji. Wstawiennictwo za innych, lament i cicha kontemplacja – wszystkie mieszczą się w tym zakresie. Wiara w to, że Bóg słyszy i odpowiada, leży u podstaw tej praktyki.

Udokumentowano korzyści psychologiczne płynące z regularnej modlitwy, jednak osoby praktykujące religię cenią ją przede wszystkim jako element relacji, a nie techniki. Okresy posuchy i prośby bez odpowiedzi wystawiają na próbę wytrwałość. Wspólnoty uczą dzieci modlitwy i otaczają modlitwą umierających. W modlitwie granica między tym, co ludzkie, a tym, co transcendentne, staje się chwilowo przepuszczalna.

Najprostsza modlitwa jest nadal aktem wyjścia poza siebie.