Çilecilik, manevi amaçlar için uygulanan ağır bir öz disiplin ve perhizdir. Daha yüksek bir amaç uğruna kendini inkâr etme pratiğidir. Birçok dinde bulunur. Keşişler oruç tutar. Münzeviler inzivaya çekilir. Yogiler sabreder. Çileciler zevkten vazgeçer. Rahatlıktan vazgeçerler. Dünyadan vazgeçerler. Saflığı ararlar. Aydınlanmayı ararlar. Tanrı ile birleşmeyi ararlar.

Çileciliğin uzun bir tarihi vardır. Çöl Babaları üçüncü yüzyılda ıssızlığa kaçtılar. Oruç tuttular, dua ettiler ve ayartmalarla mücadele ettiler. Mısırlı Antonius en ünlüsüdür. Önce bir mezarda, sonra bir kalede, sonra da bir dağda yaşadı. Ekmek ve tuz yedi. Yerde uyudu. Sürekli dua etti. Hayatı binlerce insana ilham verdi. Manastırcılık onun örneğinden doğdu. Benedict ölçülülük kuralı yazdı. Francis yoksulluğu benimsedi. Çileci gelenek devam ediyor.

Çileci uygulamalar

• Oruç tutmak: yemek yememek.
• Bekârlık: cinsel ilişkiden uzak durmak.
• Yoksulluk: mal mülkten vazgeçmek.
• Sessizlik: konuşmaktan kaçınma.
• Nöbet: Dua için uyanık kalmak.

Çilecilik herkes için değildir. Tehlikeli olabilir. Gurura yol açabilir. Umutsuzluğa yol açabilir. Bedene zarar verebilir. Zihne zarar verebilir. Kilise her zaman aşırılıklara karşı uyarıda bulunmuştur. Amaç bedeni cezalandırmak değildir. Amaç ruhu özgürleştirmektir. Amaç tutkuları kontrol altına almaktır. Amaç Tanrı'yı ​​daha çok sevmektir. Çilecilik bir araçtır. Bir amaç değil, bir araçtır. Şöyle demenin bir yoludur: Tanrı rahatlıktan daha önemlidir. Tanrı zevkten daha önemlidir. Tanrı hayatın kendisinden daha önemlidir. İşte çileci tanıklık budur. Radikal bir tanıklıktır. Gerekli bir tanıklıktır. Aşırılıklarla dolu bir dünyada, çileci şöyle der: Yeter. Gürültülerle dolu bir dünyada, çileci şöyle der: Sessizlik. Benlik dünyasında, çileci şöyle der: Tanrı. İşte mesaj budur. İşte meydan okuma budur. İşte çilecilik budur.