Ο ασκητισμός είναι αυστηρή αυτοπειθαρχία και αποχή για πνευματικούς σκοπούς. Είναι η πρακτική της απάρνησης του εαυτού για χάρη ενός υψηλότερου στόχου. Βρίσκεται σε πολλές θρησκείες. Οι μοναχοί νηστεύουν. Οι ερημίτες αποσύρονται. Οι γιόγκι υπομένουν. Οι ασκητές απαρνούνται την ηδονή. Απαρνούνται την άνεση. Απαρνούνται τον κόσμο. Αναζητούν την αγνότητα. Αναζητούν τη φώτιση. Αναζητούν την ένωση με τον Θεό.

Ο ασκητισμός έχει μακρά ιστορία. Οι Πατέρες της Ερήμου κατέφυγαν στην έρημο τον τρίτο αιώνα. Νήστευαν, προσευχόντουσαν και πολεμούσαν τον πειρασμό. Ο Αντώνιος της Αιγύπτου είναι ο πιο διάσημος. Έζησε σε τάφο, μετά σε φρούριο και μετά σε βουνό. Έτρωγε ψωμί και αλάτι. Κοιμόταν στο έδαφος. Προσευχόταν συνεχώς. Η ζωή του ενέπνευσε χιλιάδες. Ο μοναχισμός αναπτύχθηκε από το παράδειγμά του. Ο Βενέδικτος έγραψε έναν κανόνα μετριοπάθειας. Ο Φραγκίσκος ασπάστηκε τη φτώχεια. Η ασκητική παράδοση συνεχίζεται.

Ασκητικές πρακτικές

• Νηστεία: αποχή από το φαγητό.
• Αγαμία: αποχή από το σεξ.
• Φτώχεια: απάρνηση περιουσίας.
• Σιωπή: αποχή από τον λόγο.
• Αγρυπνία: η αγρυπνία για προσευχή.

Ο ασκητισμός δεν είναι για όλους. Μπορεί να είναι επικίνδυνος. Μπορεί να οδηγήσει στην υπερηφάνεια. Μπορεί να οδηγήσει σε απελπισία. Μπορεί να βλάψει το σώμα. Μπορεί να βλάψει το μυαλό. Η εκκλησία πάντα προειδοποιούσε για τα άκρα. Ο στόχος δεν είναι να τιμωρήσουμε το σώμα. Ο στόχος είναι να απελευθερώσουμε το πνεύμα. Ο στόχος είναι να κυριαρχήσουμε στα πάθη. Ο στόχος είναι να αγαπήσουμε περισσότερο τον Θεό. Ο ασκητισμός είναι ένα εργαλείο. Δεν είναι σκοπός. Είναι ένα μέσο. Είναι ένας τρόπος να πούμε: Ο Θεός είναι πιο σημαντικός από την άνεση. Ο Θεός είναι πιο σημαντικός από την ηδονή. Ο Θεός είναι πιο σημαντικός από την ίδια τη ζωή. Αυτή είναι η ασκητική μαρτυρία. Είναι μια ριζοσπαστική μαρτυρία. Είναι μια απαραίτητη μαρτυρία. Σε έναν κόσμο υπερβολής, ο ασκητής λέει: αρκετά. Σε έναν κόσμο θορύβου, ο ασκητής λέει: σιωπή. Σε έναν κόσμο του εαυτού, ο ασκητής λέει: Θεός. Αυτό είναι το μήνυμα. Αυτή είναι η πρόκληση. Αυτός είναι ο ασκητισμός.