Asceza to surowa samodyscyplina i abstynencja dla celów duchowych. To praktyka wyrzeczenia się siebie w imię wyższego celu. Występuje w wielu religiach. Mnisi poszczą. Pustelnicy wycofują się. Jogini wytrwają. Asceci wyrzekają się przyjemności. Wyrzekają się wygody. Wyrzekają się świata. Dążą do czystości. Dążą do oświecenia. Dążą do zjednoczenia z Bogiem.

Asceza ma długą historię. Ojcowie Pustyni uciekli na pustynię w III wieku. Pościli, modlili się i walczyli z pokusami. Antoniusz Egipski jest najsłynniejszy. Mieszkał w grobowcu, potem w fortecy, a potem na górze. Jadł chleb i sól. Spał na ziemi. Modlił się nieustannie. Jego życie inspirowało tysiące ludzi. Monastycyzm wyrósł z jego przykładu. Benedykt napisał regułę umiarkowania. Franciszek przyjął ubóstwo. Tradycja ascetyczna trwa nadal.

Praktyki ascetyczne

• Post: powstrzymanie się od jedzenia.
• Celibat: powstrzymywanie się od stosunków seksualnych.
• Bieda: wyrzeczenie się dóbr materialnych.
• Cisza: powstrzymanie się od mówienia.
• Czuwanie: czuwanie w celu modlitwy.

Asceza nie jest dla każdego. Może być niebezpieczna. Może prowadzić do pychy. Może prowadzić do rozpaczy. Może uszkodzić ciało. Może uszkodzić umysł. Kościół zawsze ostrzegał przed skrajnościami. Celem nie jest karanie ciała. Celem jest uwolnienie ducha. Celem jest panowanie nad namiętnościami. Celem jest silniejsze kochanie Boga. Asceza jest narzędziem. Nie jest celem samym w sobie. Jest środkiem. Jest sposobem na powiedzenie: Bóg jest ważniejszy niż wygoda. Bóg jest ważniejszy niż przyjemność. Bóg jest ważniejszy niż samo życie. To jest świadectwo ascetyczne. To radykalne świadectwo. To konieczne świadectwo. W świecie nadmiaru asceta mówi: dość. W świecie hałasu asceta mówi: cisza. W świecie ego asceta mówi: Bóg. To jest przesłanie. To jest wyzwanie. To jest asceza.