Tripitaka, geleneksel Budist kutsal metinler bütünüdür. Adı "üç sepet" anlamına gelir ve öğretilerin düzenlendiği üç koleksiyona atıfta bulunur: manastır disiplinini içeren Vinaya Pitaka, söyleşileri içeren Sutta Pitaka ve sistematik felsefi analizi içeren Abhidhamma Pitaka.

Farklı Budist okullar farklı versiyonları korumuştur. Theravada geleneğinin Pali Kanonu, günümüze kadar ulaşan en eksiksiz erken dönem koleksiyonudur. Mahayana gelenekleri, Buda'nın daha yüksek öğretisi olarak gördükleri çok sayıda sutrayı eklerken, daha önceki materyale de saygı duymaya devam etmiştir. Çin ve Tibet kanonları, çok sayıda Hint dilinden çevirilerin yanı sıra orijinal eserleri de içeren geniş derlemelerdir.

Ezberleme ve tekrarlama, korunmanın asıl yöntemleriydi; yazı daha sonra geldi. Buda'nın ölümünden sonra yapılan Birinci Konsil'in sözlü geleneğin özünü oluşturduğu söylenir. Yüzyıllar boyunca metinler yorumlandı, tartışıldı ve uygulama için temel olarak kullanıldı. Keşişler için Vinaya yaşam kuralı olmaya devam ederken, tüm Budistler için sutralar etik davranış, meditasyon ve bilgelik yolunu sağlar.

Tripitaka'yı incelemek, Buda'nın öğrettiklerinin ve topluluğun yaşamını bu öğretiler etrafında nasıl düzenlediğinin günümüze ulaşan en eski kaydıyla karşılaşmak demektir.