De Tripitaka is de traditionele boeddhistische canon. De naam betekent "drie manden", verwijzend naar de drie verzamelingen waarin de leerstellingen zijn georganiseerd: de Vinaya Pitaka over monastieke discipline, de Sutta Pitaka over verhandelingen en de Abhidhamma Pitaka over systematische filosofische analyse.

Verschillende boeddhistische scholen bewaarden verschillende versies. De Pali-canon van de Theravada-traditie is de meest complete vroege verzameling die nog bestaat. Mahayana-tradities voegden een groot aantal sutra's toe die zij beschouwden als de hogere leer van de Boeddha, terwijl ze het eerdere materiaal bleven vereren. De Chinese en Tibetaanse canons zijn omvangrijke compilaties die vertalingen uit meerdere Indiase talen bevatten, evenals originele werken.

Het reciteren en memoriseren waren de oorspronkelijke manieren om de overlevering te bewaren; het schrift kwam later. De Eerste Raad na de dood van de Boeddha zou de kern van de mondelinge traditie hebben gelegd. Eeuwenlang werden de teksten becommentarieerd, bediscussieerd en gebruikt als basis voor de beoefening. Voor monniken blijft de Vinaya de levensregel; voor alle boeddhisten bieden de sutta's het pad van ethisch gedrag, meditatie en wijsheid.

De Tripitaka bestuderen betekent kennismaken met de oudst bewaard gebleven vastlegging van wat de Boeddha leerde en hoe de gemeenschap haar leven rond die leerstellingen inrichtte.