Tripitaka to tradycyjny kanon buddyjski. Nazwa oznacza „trzy kosze”, odnosząc się do trzech zbiorów, w które podzielono nauki: Winaja Pitaka, poświęcona dyscyplinie monastycznej, Sutta Pitaka, poświęcona dyskursom, oraz Abhidhamma Pitaka, poświęcona systematycznej analizie filozoficznej.

Różne szkoły buddyjskie zachowały różne wersje. Kanon palijski tradycji therawady jest najpełniejszym, zachowanym do dziś, wczesnym zbiorem. Tradycje mahajany dodały dużą liczbę sutr, które uważały za wyższe nauki Buddy, jednocześnie nadal szanując wcześniejsze teksty. Kanony chiński i tybetański to obszerne kompilacje, zawierające tłumaczenia z wielu języków indyjskich, a także dzieła oryginalne.

Recytacja i zapamiętywanie były pierwotnymi metodami utrwalania; pisanie pojawiło się później. Mówi się, że Pierwszy Sobór po śmierci Buddy ustanowił rdzeń tradycji ustnej. Przez wieki teksty były komentowane, dyskutowane i wykorzystywane jako podstawa praktyki. Dla mnichów Winaja pozostaje regułą życia; dla wszystkich buddystów sutty wskazują ścieżkę etycznego postępowania, medytacji i mądrości.

Studiowanie Tripitaki oznacza natknięcie się na najwcześniejszy zachowany zapis nauk Buddy i tego, w jaki sposób społeczność zorganizowała swoje życie wokół tych nauk.