Bazı siyasi aktörler, spektrumun kutuplarından bilinçli olarak kaçınırlar. Merkezcilik, tek bir ideolojik kampa bağlı kalmak yerine, hem soldan hem de sağdan yararlanan pragmatik çözümler, uzlaşmalar ve politikalar arayan duruştur.

Merkezci partiler ve politikacılar genellikle kanıta, kademeli reforma ve ortanca seçmene vurgu yaparlar. Düzenlenmiş piyasaları, hedefli sosyal programları ve çok taraflı dış politikayı destekleyebilirler. Her iki taraftan da eleştirmenler, merkezcileri ilkesiz olmakla veya sadece farklılıkları yatıştırmakla suçlarlar. Savunucular ise çoğulcu toplumları yönetmenin koalisyon kurmayı ve ılımlılığı gerektirdiğini savunurlar.

Geniş kitlelere hitap eden seçim sistemleri, merkezci stratejileri destekleyebilir. Buna karşılık, kutuplaşmış ortamlar merkezi sıkıştırır ve daha net ideolojik sinyalleri ödüllendirir. Bu nedenle merkezcilik hem özsel bir yönelim hem de rekabet yapısına verilen taktiksel bir yanıttır.

Az farkla bölünmüş yasama organlarında, merkezci oylar sıklıkla sonuçları belirler.