Einstein, 1915'te genel görelilik kuramını yayınladı ve bu kuram, Newton'un yerçekimi yasasının yerini daha tuhaf ve daha doğru bir şeyle değiştirdi. Yerçekimi, nesneleri birbirine çeken bir kuvvet değildir. Kütle ve enerjinin neden olduğu uzay-zaman eğriliğidir. Bir gezegen, güneşin onu çekmesi nedeniyle değil, güneşin kütlesinin etrafındaki uzayı eğmesi nedeniyle güneş etrafında döner ve gezegen bu eğri uzayda mümkün olan en düz yolu izler. Madde, uzay-zamana nasıl eğrileceğini söyler. Uzay-zaman ise maddeye nasıl hareket edeceğini söyler.

Genel görelilik her türlü testi geçti. Newton'un teorisinin açıklayamadığı Merkür'ün yörüngesinin presesyonunu açıkladı. 1919'daki güneş tutulması sırasında doğrulanan, güneşin yıldız ışığını bükmesini öngördü. Hızlanan kütleler tarafından üretilen uzay-zaman dalgalanmaları olan yerçekimi dalgalarını öngördü ve bunlar 2015'te doğrudan tespit edildi. Uzay-zaman eğriliğinin sonsuz hale geldiği bölgeler olan kara delikleri öngörüyor. Ayrıca, Edwin Hubble'ın 1929'da doğruladığı evrenin genişlemesini de öngörüyor. Teori tamamlanmış değil. Kuantum mekaniğini içermiyor ve tekilliklerde yetersiz kalıyor. Ancak yerçekimi için, sahip olduğumuz en iyi açıklama bu.

Genel görelilik kuramı hakkında gerçekler

• Yayınlandı. 1915.
• Temel fikir. Yerçekimi, uzay-zamanın eğriliğidir.
• Testler. Merkür'ün yörüngesi, ışığın bükülmesi, kütle çekim dalgaları.
• Tahminler. Kara delikler, genişleyen evren.
• Sınırlama. Kuantum mekaniğiyle uyumsuz.

Genel görelilik, özel görelilikle aynı şey değildir. Özel görelilik sabit hızlarla ilgilenir. Genel görelilik ise ivme ve yerçekimiyle ilgilenir.