ISO, kamera sensörünün ışığa duyarlılığının bir ölçüsüdür. Bu, ISO'nun filmin duyarlılığını ifade ettiği film döneminden kalma bir terimdir. Dijital kameralarda ISO, sensörün sinyalinin yükseltilmesidir. 100 veya 200 gibi düşük bir ISO, en az gürültüyle en temiz görüntüyü üretir. 3200 veya 6400 gibi yüksek bir ISO, düşük ışıkta çekim yapmayı sağlar ancak gren veya benekler şeklinde görünen gürültüye neden olur. İlişki bir denge meselesidir. Daha yüksek ISO daha fazla gürültü anlamına gelir. Daha düşük ISO daha az gürültü anlamına gelir ancak daha fazla ışık gerektirir.

ISO, diyafram ve enstantane hızıyla birlikte pozlama üçgenindeki üç değişkenden biridir. ISO'yu yükseltmek, daha hızlı bir enstantane hızına veya daha dar bir diyaframa olanak tanır; bu da düşük ışıkta veya daha fazla alan derinliğine ihtiyaç duyduğunuzda faydalıdır. Ancak ISO'yu yükseltmek aynı zamanda dinamik aralığı ve renk doğruluğunu da azaltır. Modern sensörler, yüksek ISO performansını önemli ölçüde iyileştirmiştir. On yıl önce ISO 1600'de gürültülü olan bir kamera, bugün ISO 6400'de temiz olabilir. Yine de, ışığın yerini hiçbir şey tutamaz. Işık izin veriyorsa, düşük ISO'lu bir görüntü neredeyse her zaman yüksek ISO'lu bir görüntüden daha iyidir.

ISO ayarları

• Düşük. 100 ila 400, en temiz görüntü.
• Orta. 800 ila 1600, orta düzeyde gürültü.
• Yüksek. 3200 ila 6400 arasında, fark edilebilir gürültü.
• Çok yüksek. 12800 ve üzeri, önemli ölçüde gürültü ve detay kaybı.

ISO ile pozlama aynı şey değildir. ISO'yu değiştirmek görüntünün parlaklığını değiştirir, ancak sensöre ulaşan ışık miktarını değiştirmez.