ISO to miara czułości matrycy aparatu na światło. Jest to pozostałość po filmie, gdzie ISO odnosiło się do czułości filmu. W aparatach cyfrowych ISO to wzmocnienie sygnału matrycy. Niska wartość ISO, np. 100 lub 200, zapewnia najczystszy obraz z najmniejszym szumem. Wysoka wartość ISO, np. 3200 lub 6400, umożliwia fotografowanie przy słabym oświetleniu, ale wprowadza szum, który objawia się ziarnistością lub plamkami. Ta zależność jest kompromisem. Wyższa wartość ISO oznacza więcej szumu. Niższa wartość ISO oznacza mniej szumu, ale wymaga więcej światła.

ISO to jedna z trzech zmiennych w trójkącie ekspozycji, obok przysłony i czasu otwarcia migawki. Podniesienie ISO pozwala na krótsze czasy otwarcia migawki lub węższą przysłonę, co jest przydatne przy słabym oświetleniu lub gdy potrzebna jest większa głębia ostrości. Jednak podniesienie ISO zmniejsza również zakres dynamiczny i dokładność odwzorowania kolorów. Nowoczesne matryce znacząco poprawiły jakość zdjęć o wysokiej czułości ISO. Aparat, który dziesięć lat temu był zaszumiony przy ISO 1600, dziś może być czysty przy ISO 6400. Mimo to nic nie zastąpi światła. Zdjęcie o niskiej czułości ISO jest prawie zawsze lepsze niż zdjęcie o wysokiej czułości ISO, jeśli pozwala na to światło.

Ustawienia ISO

• Niskie. 100 do 400, najczystszy obraz.
• Średni. 800 do 1600, umiarkowany hałas.
• High. 3200 do 6400, zauważalny szum.
• Bardzo wysokie. 12800 i więcej, znaczny szum i utrata szczegółów.

ISO to nie to samo co ekspozycja. Zmiana ISO zmienia jasność obrazu, ale nie zmienia ilości światła docierającego do matrycy.