Önerme, bir argümanda bir sonucu destekleyen bir ifadedir. Bir şeye inanmak için bir nedendir. Bir kıyaslamada, önermeler sonuca götüren iki ifadedir. Tüm insanlar ölümlüdür. Sokrates bir insandır. Bu nedenle, Sokrates ölümlüdür. İlk iki ifade önermedir. Üçüncüsü sonuçtur. Önermeler doğru veya yanlış olabilir. Başka argümanlarla desteklenebilir veya başlangıç ​​noktası olarak kabul edilebilirler. Geçerli bir argümanda, önermeler doğruysa, sonuç da doğru olmalıdır. Sağlam bir argümanda, önermeler doğrudur ve biçim geçerlidir.

Önermeler açıkça belirtilebilir veya ima edilebilir. Resmi bir argümanda olduğu gibi açık veya günlük akıl yürütmede olduğu gibi gizli olabilirler. Gizli önermeleri belirlemek, eleştirel düşünmenin temel bir becerisidir. Genellikle, bir argüman ikna edici görünür çünkü sorgulanabilir bir önerme belirtilmemiştir. Bunu açıkça belirtmek, değerlendirilmesine olanak tanır. Önermeler ayrıca tartışılabilir. Birisi bir önermeye meydan okursa, argümanın daha fazla argümanla desteklenmesi gerekebilir. Felsefede, önermeler genellikle karşı örnekler ve düşünce deneyleriyle test edilir. Amaç kazanmak değil, doğru ve ilgili önermeler bulmaktır.

Tesis türleri

• Major. Mantıksal çıkarımda daha geniş kapsamlı ifade.
• Minor. Daha spesifik ifade.
• Örtülü. Belirtilmemiş ancak varsayılmış.
• Ampirik. Gözleme dayalı.
• Kavramsal. Tanımlara veya mantığa dayalı.

Önerme ile varsayım aynı şey değildir, ancak ikisi örtüşmektedir. Varsayım, kesin olarak kabul edilen bir şeydir. Önerme ise bir gerekçe olarak sunulur.