Doğa, insan yapımının ötesindeki fiziksel dünyadır. Bitkileri, hayvanları, manzaraları, okyanusları, hava durumunu ve bunları şekillendiren güçleri içerir. Bir orman doğadır. Çöl, mercan resifi ve fırtına da öyle. Kelime farklı bağlamlarda farklı anlamlar taşır. İnsan doğasında olduğu gibi bir şeyin temel karakterini ifade edebilir. Açık havayı ifade edebilir. Tüm evreni ifade edebilir.

İnsanlar doğayla çeşitli şekillerde ilişki kurarlar. Kimileri onu kullanılacak bir kaynak olarak görür. Kimileri ise ziyaret edilecek, korunacak veya saygı duyulacak bir yer olarak görür. Yerli kültürler genellikle doğayı bir meta değil, bir akraba olarak ele alır. Sanayi toplumları ise doğayı genellikle ham madde olarak görmüştür. Bu farklı bakış açıları, toprak ve suyun nasıl yönetileceğini şekillendirir.

Doğa insanlardan ayrı değildir. Şehirler su havzalarına, tozlayıcılara ve iklim düzenlemesine bağlıdır. En kentleşmiş ortam bile doğal sistemlere dayanır. Bu bağımlılığın farkına varmak, çevre düşüncesinin merkezindedir. Doğa ve kültür arasındaki çizgi bulanıktır ve sıklıkla tartışmalıdır.

Ortak anlamlar

• fiziksel dünya
• Vahşi yerler ve yaban hayatı
• Temel karakter
• Evren
• İnsan yapımı olmayan şey