İma, genellikle aşağılayıcı veya ima edici nitelikte olan, anlamı doğrudan belirtmeden aktaran dolaylı bir söz veya imadır. Dinleyici, ima edilen anlamı tamamlamaya davet edilir.

Siyasi saldırılar, dedikodular ve flörtöz şakalaşmaların hepsi ima yoluyla iletişimi kullanır. Konuşmacı, amaçlanan fikri yerleştirirken bir dereceye kadar inkar edilebilirliği de korur. Başarı, dinleyicinin çıkarımı yapabilme yeteneğine ve isteğine bağlıdır. İpucu çok ince olduğunda başarısız olur; çok açık olduğunda ise dolaylılığın koruyucu örtüsünü kaybeder.

İma, açık suçlamadan veya basit ima yoluyla yapılan göndermeden, tipik olarak olumsuz veya müstehcen içeriği ve içerdiği sosyal manevralar bakımından farklıdır. Edebiyatta, bir konuşmacıyı kurnaz veya kötü niyetli olarak nitelendirebilir veya şüphe ortamı yaratabilir. Hukuki ve etik tartışmalar bazen imanın zararlarını ele alır, çünkü açıkça dile getirilmemiş bir suçlamayı çürütmek zordur.

Doğrudan ifade yerine dolaylı ima yoluyla aktarılan anlam, bir imadır.