Insynuacja to pośrednia uwaga lub aluzja, zazwyczaj lekceważąca lub sugestywna, która przekazuje znaczenie bez wypowiadania go wprost. Odbiorca jest proszony o dokończenie implikacji.

Ataki polityczne, plotki i zalotne żarty wykorzystują aluzje. Mówca stara się zachować pewien stopień zaprzeczenia, jednocześnie podsycając zamierzoną ideę. Sukces zależy od zdolności i chęci słuchaczy do wyciągania wniosków. Zbyt subtelna aluzja zawodzi; zbyt oczywista traci ochronną osłonę pośredniości.

Insynuacja różni się od otwartego oskarżenia lub prostej implikacji tym, że zazwyczaj ma negatywny lub ryzykowny wydźwięk oraz wiąże się z nią pewien rodzaj manewru społecznego. W literaturze może ona charakteryzować mówcę jako przebiegłego lub złośliwego, a także tworzyć atmosferę podejrzliwości. Dyskusje prawne i etyczne niekiedy poruszają kwestię szkodliwości insynuacji właśnie dlatego, że trudno jest obalić zarzut, który nie został wyraźnie sformułowany.

Znaczenie przekazywane za pomocą sugestii pobocznej, a nie bezpośredniego stwierdzenia, nazywa się aluzją.