Insinuatie is een indirecte opmerking of hint, meestal denigrerend of suggestief, die een betekenis overbrengt zonder deze direct te benoemen. Het publiek wordt uitgenodigd om de implicatie zelf af te maken.

Politieke aanvallen, roddels en flirterig geklets maken allemaal gebruik van insinuaties. De spreker behoudt een zekere mate van ontkenning, terwijl hij toch de beoogde boodschap overbrengt. Het succes hangt af van het vermogen en de bereidheid van het publiek om de conclusie te trekken. Als de hint te subtiel is, mislukt hij; als hij te overduidelijk is, verliest hij zijn beschermende laag van indirectheid.

Insinuatie verschilt van openlijke beschuldiging of simpele implicatie door de doorgaans negatieve of gewaagde lading en de sociale manoeuvres die ermee gepaard gaan. In de literatuur kan het een spreker karakteriseren als sluw of kwaadaardig, of het kan een klimaat van wantrouwen creëren. Juridische en ethische discussies gaan soms juist in op de schadelijke gevolgen van insinuatie, omdat het moeilijk is een beschuldiging te weerleggen die niet expliciet is geuit.

Een betekenis die wordt overgebracht door een indirecte suggestie in plaats van een directe uitspraak, is een insinuatie.