Aliterasyon, birbirine yakın kelimelerin başında aynı ünsüz sesinin tekrarıdır. İngiliz şiir ve düzyazısında en eski ve en belirgin ses tekniklerinden biridir.

Anglo-Sakson şiiri, temel yapılandırma ilkesi olarak son kafiyeden ziyade aliterasyona dayanıyordu. "Beowulf", vurgulu hecelerin aynı başlangıç ​​seslerini paylaştığı dizeler üzerine kuruludur. Daha sonraki şairler, vurgu, müzikalite ve akılda kalıcılık için bu yöntemi kullanmaya devam ettiler: "denize tembelce bakmak" veya "tarlanın izi özgürce yayıldı". Nesir yazarları ise bunu daha az sıklıkla, genellikle ritmik etki veya ironik bir etki için kullanırlar.

Aliterasyon, bağladığı kelimelere dikkat çeker ve bir ifadeyi tek bir akılda kalıcı birim haline getirebilir. Aşırı kullanıldığında dikkat dağıtıcı veya komik hale gelir. Ölçülü kullanıldığında ise hem şiirde hem de gelişmiş düzyazıda incelikli bir zevk ve tutarlılık kaynağı olarak kalır. İlgili araçlar arasında asonans (ünlü seslerin tekrarı) ve konsonans (kelimelerin içinde veya sonunda ünsüz seslerin tekrarı) bulunur.

Ardışık vurgulu heceler aynı ünsüzle başladığında, aliterasyon söz konusudur.