Aliteracja to powtórzenie tej samej spółgłoski na początku sąsiednich wyrazów. Jest to jeden z najstarszych i najsłyszalniejszych chwytów w angielskiej poezji i prozie.

Poezja anglosaska opierała się na aliteracji, a nie na rymach końcowych, jako na głównej zasadzie strukturalnej. „Beowulf” zbudowany jest z wersów, w których sylaby akcentowane mają wspólne głoski na początku. Późniejsi poeci nadal stosowali ten zabieg dla podkreślenia, muzykalności i łatwości zapamiętania: „patrząc leniwie na morze” lub „bruzda podążała swobodnie”. Prozaicy stosują go oszczędniej, często dla rytmicznego uderzenia lub efektu ironicznego.

Aliteracja zwraca uwagę na słowa, które łączy, i może scalić frazę w jedną, łatwą do zapamiętania całość. Nadużywana, staje się rozpraszająca lub komiczna. Stosowana z umiarem pozostaje subtelnym źródłem przyjemności i spójności zarówno w poezji, jak i w prozie o wysokim poziomie wyrazowym. Powiązane środki stylistyczne to asonans (powtórzenie samogłosek) i konsonans (powtórzenie spółgłosek w wyrazach lub na ich końcach).

Gdy kolejne sylaby akcentowane zaczynają się od tej samej spółgłoski, mamy do czynienia z aliteracją.