Alliteratie is de herhaling van dezelfde medeklinkerklank aan het begin van opeenvolgende woorden. Het is een van de oudste en meest hoorbare stijlfiguren in de Engelse poëzie en proza.

De Angelsaksische poëzie gebruikte alliteratie in plaats van eindrijm als belangrijkste structuurprincipe. "Beowulf" is opgebouwd uit regels waarin benadrukte lettergrepen dezelfde beginklank delen. Latere dichters bleven dit stijlmiddel gebruiken voor nadruk, muzikaliteit en memorabiliteit: "looking lazy at the sea" of "the furrow followed free". Prozaschrijvers gebruiken het spaarzamer, vaak voor ritmische kracht of ironisch effect.

Alliteratie vestigt de aandacht op de woorden die het verbindt en kan een zin tot één memorabel geheel samenbinden. Overmatig gebruik kan echter afleidend of komisch zijn. Met mate toegepast blijft het een subtiele bron van plezier en samenhang, zowel in poëzie als in verheven proza. Verwante stijlmiddelen zijn assonantie (herhaling van klinkers) en consonantie (herhaling van medeklinkerklanken binnen of aan het einde van woorden).

Wanneer opeenvolgende benadrukte lettergrepen met dezelfde medeklinker beginnen, is er sprake van alliteratie.