Tuğla, en eski imal edilmiş yapı malzemelerinden biridir. Kil, dikdörtgen bloklar halinde şekillendirilir, kurutulur ve sertleşene kadar fırında pişirilir. Sonuç olarak, yüksek basınca dayanıklı, hava koşullarına dayanıklı ve modüler bir malzeme elde edilir; istiflenmesi, kesilmesi ve değiştirilmesi kolaydır.

Tuğlalar, çimento, kum ve su karışımından oluşan harçla döşenir. Üst üste binen tuğlaların oluşturduğu desene "bağlantı" denir ve bu desen yükleri dağıtarak duvarı bir arada tutar. Yaygın bağlantı türleri arasında düz bağlantı, İngiliz bağlantısı ve Flaman bağlantısı bulunur. Her birinin farklı bir görünümü ve yapısal davranışı vardır.

Modern tuğla kaplama, yapısal bir çerçeveye tutturulmuş, arkasında hava boşluğu ve su yalıtımı bulunan tek sıra tuğladan oluşur. Tuğla, bina yükünü taşımaz; yağmur perdesi görevi görür. 20. yüzyıldan önce yaygın olan sağlam tuğla duvarlar, kendi ağırlıklarını ve genellikle zemin ve çatıyı da taşır.

Tuğlanın çekiciliği sadece yapısal özellikleriyle sınırlı değil. Zamanla güzelleşir, sayısız renk ve dokuda bulunur ve az bakım gerektirir. İyi inşa edilmiş bir tuğla duvar yüzyıllarca dayanabilir.