Kiriş, bir açıklık boyunca yük taşıyan yatay bir yapısal elemandır. Döşeme kirişleri, çatı kirişleri ve köprü kirişleri kiriş örnekleridir. Esas olarak eğilme kuvvetine maruz kalırlar: Yük altında olan bir kirişin üst kısmı basınç altında, alt kısmı gerilme altında ve orta kısmı ise kesme kuvvetine karşı direnç gösterir.

Malzeme önemlidir. Ahşap kirişlerin kesilmesi ve sabitlenmesi kolaydır ancak açıklıkları sınırlıdır. Çelik kirişler daha uzun mesafelerde daha ağır yükler taşıyabilir. Betonarme kirişler, betonun basınç dayanımı ile çeliğin çekme dayanımını birleştirir. Lamine ahşap ve LVL gibi mühendislik ürünü ahşap malzemeler, masif keresteye göre daha uzun açıklıklara olanak tanır.

Kiriş tasarımı, mukavemet, rijitlik ve maliyet arasında bir denge kurmayı gerektirir. Yük altında kirişin ne kadar sarktığı (deformasyon), genellikle saf mukavemetten daha çok boyutunu belirler. Esnek bir zemin, yapısal olarak yeterli olabilir ancak üzerinde yaşamak hoş olmayabilir.

Bağlantı noktaları, kirişlerin kolonlar, duvarlar veya diğer kirişlerle birleştiği yerlerdir. Zayıf bir bağlantı, aksi takdirde sağlam bir yapıyı yıkabilir. Mühendisler, kuvvetleri güvenli bir şekilde aktarmak için plakalar, cıvatalar, kaynaklar ve askılar kullanarak bu bağlantıları dikkatlice detaylandırırlar.