Azot, bitkilerin en büyük miktarda ihtiyaç duyduğu besin maddesidir. Proteinlerin, klorofilin ve DNA'nın yapı taşıdır. Azot eksikliği çeken bir bitki önce soluk yeşil, sonra sarı renge döner ve yavaş büyür. Yeterli miktarda azot alan bir bitki ise koyu renkli ve güçlü olur.

Atmosferin yüzde 78'i azot gazıdır, ancak çoğu bitki bu formu kullanamaz. Sadece baklagiller, bakteriyel ortakları aracılığıyla onu doğrudan bağlayabilir. Diğer herkes, toprakta zaten bulunan azota, mineral gübreye veya onu yavaşça salan organik maddeye bağımlıdır. 20. yüzyılın başlarında Almanya'da geliştirilen Haber-Bosch süreci, sentetik azotlu gübreyi endüstriyel ölçekte mümkün kıldı ve küresel tarımı yeniden şekillendirdi.

Azotun nereden geldiği

• Sentetik gübreler: üre, amonyum nitrat ve diğerleri
• Gübre ve kompost
• Baklagil rotasyonu ve yeşil gübre bitkileri
• Toprak organik madde mineralizasyonu

Azot aynı zamanda bir kirleticidir. Nitrat yeraltı sularına karışır, azot oksit güçlü bir sera gazıdır ve yüzey akışı alg patlamalarını tetikler. Arzı ürün talebiyle eşleştirmek, besin yönetiminin temel zorluğudur.