Wielodostęp z podziałem kodowym (Code Division Multiple Access) pozwala wielu użytkownikom korzystać z tej samej częstotliwości w tym samym czasie. Każde połączenie ma przypisany unikalny kod. Odbiorca używa go do wybrania odpowiedniego sygnału z miksu. Inne sygnały brzmią jak szum. Technologia CDMA stanowiła podstawę sieci 3G i nadal jest wykorzystywana w niektórych systemach.

Technologia CDMA została opracowana przez firmę Qualcomm w latach 80. XX wieku. Opierała się na technologii widma rozproszonego, wykorzystywanej w komunikacji wojskowej. Sygnał jest rozpraszany w szerokim paśmie częstotliwości. Kluczem jest kod. Bez kodu sygnał jest nieczytelny. Dzięki niemu można odzyskać oryginalne dane.

Główne cechy

• Widmo rozproszone: sygnał rozproszony w szerokim paśmie
• Unikalne kody: każdy użytkownik ma swój unikalny kod
• Miękkie przekazywanie: możliwość połączenia z wieloma komórkami
• Pojemność: ograniczona zakłóceniami, nie jest limitem sztywnym

CDMA konkurowało z GSM, który wykorzystywał podział czasu. CDMA oferowało lepszą przepustowość i jakość połączeń w niektórych warunkach. Jednak GSM wygrał globalnie. Później CDMA zostało wykorzystane w standardach 3G, takich jak WCDMA i CDMA2000. Technika ta wpłynęła na LTE i 5G, które wykorzystują OFDMA, ale mają ten sam cel: wielu użytkowników, jedno pasmo.