Socjalizacja to proces uczenia się norm i wartości społecznych. To właśnie dzięki niej noworodek staje się istotą społeczną. Dzieje się to poprzez interakcje z rodziną, rówieśnikami, szkołą, mediami i instytucjami. Trwa całe życie, nie tylko w dzieciństwie.

Socjalizacja pierwotna ma miejsce we wczesnym dzieciństwie, głównie w rodzinie. Socjalizacja wtórna ma miejsce później, poprzez szkołę, miejsce pracy i rówieśników. Resocjalizacja ma miejsce, gdy ktoś wchodzi w nowe środowisko, które wymaga oduczenia się starych norm, na przykład w wojsku lub więzieniu.

Agenci socjalizacji

• Rodzina: język, podstawowe wartości, więzi emocjonalne
• Szkoły: dyscyplina, wiedza akademicka, normy obywatelskie
• Rówieśnicy: tożsamość, przynależność, umiejętności społeczne
• Media: role płciowe, nawyki konsumenckie, poglądy polityczne
• Religia: ramy moralne i wspólnota

Socjalizacja to nie pranie mózgu. Ludzie nie są bierni. Interpretują, opierają się i adaptują to, czego się uczą. Jednak bez socjalizacji człowiek nie może funkcjonować w społeczeństwie. Dzikie dzieci, wychowywane bez kontaktu z ludźmi, nigdy w pełni nie rozwijają języka ani umiejętności społecznych.