Rzucanie cienia to akt subtelnej, często dowcipnej krytyki bez bezpośredniej konfrontacji z celem. Uwaga ma trafić w sedno, a następnie pozostawić mówcę w niewinnym świetle. To sztuka cięcia pośredniego.

Praktyka ta ma swoje korzenie w salach balowych i społecznościach LGBTQ+, gdzie słowne potyczki zostały dopracowane do perfekcji. Dobrze rzucony cień może wywołać śmiech u wszystkich, z wyjątkiem osoby, do której był skierowany. Sztuka polega na zaprzeczaniu. W razie wątpliwości, mówiący może twierdzić, że nie miał nic złego na myśli.

W szerszym użyciu termin ten obejmuje wszystko, od starannie sformułowanego wpisu w mediach społecznościowych po niejednoznaczny komplement na przyjęciu. Kluczowe elementy pozostają niezmienne: pośredniość, odrobina stylu i intencja umniejszania. Nie każda krytyka jest cieniem. Cień wymaga dodatkowej warstwy aktorskiej.

Ludzie, którzy potrafią rzucać cień, często potrafią też czytać nastroje publiczności. Wiedzą, jak daleko mogą się posunąć i kiedy cięcie zostanie zrozumiane przez publiczność, nawet jeśli adresat udaje, że tego nie zauważa.