Jeden dzień w tygodniu jest przeznaczony na odpoczynek i modlitwę. Ten dzień to szabat. Praktyka ta wywodzi się z biblijnej historii stworzenia i przykazania o Wyjściu z Egiptu.

Żydowski szabat rozpoczyna się w piątek o zachodzie słońca i trwa do zapadnięcia zmroku w sobotę. Obejmuje on nabożeństwa w synagodze, posiłki w gronie rodziny oraz powstrzymywanie się od szerokiej gamy prac twórczych. Tradycje chrześcijańskie przeniosły główny dzień nabożeństw na niedzielę ku czci zmartwychwstania, zachowując jednocześnie zasadę rytmicznego odpoczynku. Inne wyznania zachowują analogiczne cotygodniowe lub okresowe przerwy.

Szabat opiera się wymogowi ciągłej produktywności. Tworzy przestrzeń dla relacji, refleksji i radości ze stworzonego świata. Współczesna presja ekonomiczna podważa tę praktykę, jednak wielu nadal chroni ją jako cotygodniowe sanktuarium. Szabat pozostaje konkretnym wyrazem zaufania, że ​​świat nie jest zależny od nieustannego ludzkiego wysiłku.

Raz w tygodniu sam czas zostaje uznany za święty.