Eén dag per week is gereserveerd voor rust en gebed, los van de gewone arbeid. Die dag is de sabbat. Deze gewoonte vindt zijn oorsprong in het Bijbelse scheppingsverhaal en het gebod uit de uittocht uit Egypte.

De Joodse sabbat begint bij zonsondergang op vrijdag en duurt tot zonsondergang op zaterdag. Deze omvat synagogediensten, gezinsmaaltijden en onthouding van een breed scala aan creatieve activiteiten. Christelijke tradities hebben de belangrijkste dag van aanbidding verplaatst naar zondag ter ere van de opstanding, terwijl het principe van ritmische rust behouden is gebleven. Andere religies kennen vergelijkbare wekelijkse of periodieke rustperiodes.

De sabbat verzet zich tegen de eis van constante productiviteit. Het biedt ruimte voor relaties, bezinning en vreugde in de schepping. Moderne economische druk ondermijnt deze praktijk, maar velen blijven de sabbat beschermen als een wekelijks heiligdom. De sabbat blijft een concrete uiting van het vertrouwen dat de wereld niet afhankelijk is van voortdurende menselijke inspanning.

Eenmaal per week wordt de tijd zelf heilig verklaard.